2012 - rokiem ks. Piotra Skargi

Ustanowienie roku 2012 - Rokiem księdza Piotra Skargi będzie przedmiotem uchwały, którą posłowie zamierzają przyjąć na ostatnim w tej kadencji, 100. posiedzeniu Sejmu, które odbędzie się 15 i 16 września br. W przyszłym roku minie czterechsetna rocznica śmierci tego wybitnego kaznodziei.

W uchwale posłowie podkreślają, że w rocznicę śmierci kapłana, który "dzielnie, słowem i czynem, zabiegał o szacunek dla Ojczyzny i lepszy byt dla rodaków, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w uznaniu Jego zasług, postanawia oddać hołd Piotrowi Skardze".

„Posiadał wielki talent krasomówczy, potrafił zdobyć posłuch wśród ludzi wszystkich stanów, słuchali go nawet królowie. Zapisał się na kartach historii jako czołowy polski przedstawiciel kontrreformacji, filantrop oraz Ten, który w trosce o Ojczyznę miał odwagę nazwać po imieniu największe polskie przywary. Nawoływał do zmian postaw rządzących, do reform, by nie doprowadzić Rzeczypospolitej do upadku” - czytamy w sejmowej uchwale.

Posłowie przypominają też działalność filantropijną oraz zdolności pisarskie ks. Skargi, które zaowocowały napisaniem "Żywotów świętych", docenianych później przez największych polskich poetów jak Adam Mickiewicz.

Piotr Skarga (Piotr Powęski), (1536-1612) - był kaznodzieją Zygmunta III Wazy, rektorem Kolegium Jezuitów w Wilnie, pierwszym rektorem Uniwersytetu Wileńskiego, założycielem kolegiów jezuickich w Połocku, Rydze i Dorpacie. W Krakowie założył Bank Pobożny, Arcybractwo Miłosierdzia, Komorę Potrzebnych, które opiekowały się ubogimi. Był autorem wielu książek i kazań, ale prawdziwym bestsellerem były czytane do dziś "Żywoty świętych". Został pochowany w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie.

Więcej o ks. Piotrze Skardze, patrz tutaj.

Polecam również „Modlitwę za Ojczyznę”, wg. Piotra Skargi, patrz poniżej:

Przestrogi Piotra Skargi, patrz poniżej:

MAR/Fronda.pl

[Fot. Wikipedia]

Ks. Stanisław Kazimierczyk nowym świętym

Papież Benedykt XVI ogłosił dzisiaj w Rzymie świętymi aż sześcioro błogosławionych. Wśród nich jest także Polak – ksiądz Stanisław Kazimierczyk. Zakonnik żyjący ponad 500 lat temu Krakowie był propagatorem kultu eucharystycznego i całe życie poświęcił ubogim.

- Błogosławiony Stanisław Kazimierczyk niesie przede wszystkim przesłanie charytatywne - podkreślał abp Kazimierz Nycz, który wziął udział w uroczystościach kanonizacyjnych. - To był człowiek znany na krakowskim Kazimierzu ze swoich kazań, ale też przede wszystkim jako wielki jałmużnik i charytatywny człowiek - powiedział metropolita warszawski. Arcybiskup przypomniał również, że Kazimierczyk nie uciekł swego czasu przed zarazą z Krakowa, pozostał w mieście, by pomagać potrzebującym, chorym i umierającym. - To pozostało tak mocno w krakowskim ludzie, że kiedy umarł natychmiast rozpoczęły się pielgrzymki i kult, tak że papież mógł dokonać beatyfikacji na zasadzie ciągłości kultu - tłumaczył abp Nycz.

Hierarcha przypomniał, że za wstawiennictwem Stanisława Kazimierczyka zdarzył się też cud - został uzdrowiony w 1617 roku hrabia Piotr Komorowski. Właściciel Suchej Beskidzkiej stracił wzrok, po czym go odzyskał po odwiedzeniu grobu beatyfikowanego i modlitwie przy nim. - I ten cud uzdrowienia został uznany w procesie kanonizacyjnym i dlatego mamy kanonizację - powiedział abp Nycz.

Stanisław Kazimierczyk był duszpasterzem i spowiednikiem, zasłynął jako znakomity kaznodzieja, opiekun ubogich, troszczący się o chorych i cierpiących. Kiedy na Kraków przyszła zaraza, zakonnik pozostał w mieście, by pomagać chorym i potrzebującym. Zmarł w 1489 roku, w powszechnej opinii uchodząc za świętego. Jego grób w prezbiterium kościoła Bożego Ciała w Krakowie był odwiedzany przez ludzi, którzy za jego pośrednictwem otrzymywali nadzwyczajne łaski. Po latach wierni nadali mu zaszczytny tytuł Apostoła Eucharystii.

Kult Stanisława Kazimierczyka trwa nieprzerwanie już od ponad 500 lat. 18 kwietnia 1993 roku papież Jan Paweł II w Watykanie beatyfikował Stanisława Kazimierczyka. Od tej pory przysługiwał mu tytuł błogosławionego.

Więcej o świętym Stanisławie Kazimierczyku, patrz tutaj.

Na zdjęciu: mauzoleum błogosławionego Stanisława Kazimierczyka, XV-wiecznego kanonika laterańskiego, w kościele Bożego Ciała w Krakowie

MAR/IAR

[Fot. PAP/Jacek Bednarczyk]

Pociąg z ochotnikami 1920 roku

Historyczna rekonstrukcja „Pociąg z ochotnikami roku 1920", odbywająca się w ramach jubileuszowych obchodów 90. roczny bitwy warszawskiej, zawitał w środę 11 sierpnia do Krakowa.

Jest sierpień 1920 roku. Armia Czerwona zbliża się do Warszawy. Wojsko Polskie, pod dowództwem marszałka Józefa Piłsudskiego, koncentruje się do przeciwuderzenia. Oddziały pod Warszawą przygotowują się do odparcia pierwszego uderzenia. Do stolicy zjeżdżają ochotnicy z całej Polski. Do wojska zaciągają się młodzi ludzie - uczniowie, studenci, nauczyciele, lekarze i urzędnicy. Kolej odgrywa ważną rolę w transporcie oddziałów i sprzętu wojskowego.

"Pociąg z ochotnikami roku 1920" to projekt, który odtwarza trasę jednego z wielu składów podążających w kierunku stolicy, aby dowieźć żołnierzy - ochotników na jedną z największych bitew Europy, określaną przez historyków, jako 18. decydującą bitwą w dziejach świata.

Parowóz z zabytkowymi wagonami wyruszył w środę z Chabówki k. Rabki-Zdroju, by punktualnie o godz. 16 46 wjechać na stację Kraków – Główny i zabrać z niej ochotników i pododdziały wojskowe z Małopolski. W wydarzeniu wzięło udział około 30 ochotników - harcerzy i osób z grup rekonstrukcyjnych. Artyści z Loch Camelot odśpiewali pieśni z tamtego okresu (m.in. pieśni legionowe jak "1 Brygada", "Kompania Kadrowa" czy "Szara piechota") oraz zainscenizowali pożegnanie ochotników.

Ze stopni wagonu do zgromadzonych płomienne przemówienie wygłosił dowódca składu:

„Żołnierze! Dwa lata temu wybiliśmy się na niepodległość. Dwa lata cieszyć mogliśmy się wolnością, o którą nasi dziadowie przelewali krew w powstaniu listopadowym i styczniowym. Dwa lata mieliśmy, aby nabrać oddechu i zacząć budować Polskę naszych marzeń. W ciągu tych dwu lat biliśmy się o Wielkopolskę, Przemyśl i Lwów. Dziś bijemy się o Polskę, o życie, o prawo do samostanowienia!

Dziś walczymy, przelewamy krew i umieramy dla Naszych dzieci i kobiet, żeby nie dopadły ich hordy czerwonej armii. Dziś pokażemy światu, że Polska jest w stanie zatrzymać i pobić buńczuczne zastępy Trockiego i Tuchaczewskiego. Dziś WY!!!! Synowie tej ziemi pokażecie jak walczy polski żołnierz. Dziś Wy pomścicie śmierć Waszych kolegów, tysięcy niewinnych kobiet i dzieci zamordowanych przez czerwoną hołotę!

Niech żyje Polska!!!

Niech żyje Nasz wódz Józef Piłsudski!!!”

Galeria zdjęć z postoju pociągu w Krakowie, patrz tutaj.

Krótki film z odjazdu ochotników 1920 z Krakowa, patrz poniżej:

Inscenizacja nawiązująca do tamtych wydarzeń rozpoczęła się w skansenie taboru i urządzeń kolejowych w Chabówce. Skąd do Krakowa, a następnie do Warszawy i Radzymina, wyruszył blisko stuletni parowóz ciągnący pięć zabytkowych wagonów pasażerskich, jeden towarowy, a od Skierniewic dwie platformy zabezpieczenia wojskowego, na której znajdzie się m.in. samochód pancerny - Ford Tf-c i stanowiska karabinów maszynowych.

Zgodnie z rozkładem, w drodze do Warszawy pociąg będzie się zatrzymywać m.in. w Trzebini, Zawierciu, Częstochowie, Piotrkowie Trybunalskim, Koluszkach, Skierniewicach, Żyrardowie i Grodzisku Mazowieckim oraz Pruszkowie. Na kolejnych stacjach pociąg będzie zabierać ochotników i pododdziały wojskowe. Wsiadać będą harcerze, sanitariuszki PCK w strojach z epoki, żołnierze w mundurach polskich z 1919 r. i mundurach wojsk wielkopolskich. W Krakowie, Częstochowie, Skierniewicach i innych miastach organizowane będą wystawy i inscenizacje.

Do Warszawy pociąg dotrze w piątek, 13 sierpnia o godz. 15.15. Następnego dnia, od godz. 9.30 na dziedzińcu i przed bramą Uniwersytetu Warszawskiego odbędzie się inscenizacja zaciągu do polskiej armii nawiązująca do wydarzeń sprzed 90 lat. W ten sposób formowany był m.in. batalion 236. pułku piechoty Armii Ochotniczej, złożony głównie z młodzieży gimnazjalnej i akademickiej. Kapelanem tego batalionu był ksiądz Ignacy Skorupka. Rekruci składać będą przysięgę na sztandar Legii Akademickiej, potem nastąpi wymarsz formacji ochotniczych. Żołnierze przejdą Krakowskim Przedmieściem, ul. Bednarską i Dobrą, a stamtąd trafią na Dworzec Wileński (dawniej Petersburski), by jak przed laty wyjechać na pole bitwy pod Ossowem.

Trasa pociągu z ochotnikami

12 sierpnia

Nocny przejazd do Piotrkowa Trybunalskiego. Zabytkowy skład będzie można oglądać w godzinach od 8.00 na peronie 2. piotrkowskiego dworca kolejowego.

O godz. 12.00 -12.20 oficjalne pożegnanie na dworcu w Piotrkowie ochotników z Kielecczyzny, Lubelszczyzny oraz woj. łódzkiego.

12 sierpnia

Godz. 14.45 - planowany przyjazd pociągu na stację w Skierniewicach, opuszczenie pociągu przez ochotników na dworcu i przetoczenie składu na teren parowozowni.

Godz. 15.00 - przemarsz przez miasto do kościoła garnizonowego na wystawę: Bitwa Warszawska 1920 (przejście przez Park miejski od ul. Sienkiewicza do Senatorskiej, od Senatorskiej do Pl. Jana Pawła – ulice zabezpieczone przez służby miejskie), ok. godz.15.30 - po drodze powitanie przed ratuszem na rynku przez Prezydenta miasta (możliwość dołączenia grup harcerzy i strażaków). Podczas odsłonięcia wystawy istnieje możliwość zakupienia książek nt. Ochotników 1920r ze Skierniewic i dziejów 26 dywizji piechoty.

Godz. 17.30 - powrót do parowozowni, gdzie w godz. 17.40 – 18.15 będzie serwowana - grochówka z kotła.

Godz. 18.15-20.00 - zwiedzanie pociągu retro przez mieszkańców miasta oraz zwiedzanie parowozowni.

Godz. 20.15 - kino letnie na terenie parowozowni (film Polonia Restituta, 2 części).

13 sierpnia

Godz. 11.00 - zbiórka na dworcu chóru, przedstawicieli harcerzy, orkiestry wojskowej.

Godz. 12.00 – 12.35 uroczyste pożegnanie pociągu na dworcu w Skierniewicach.

Godz. 13.06 - 13.30 – postój na stacji w Żyrardowie.

Godz. 13.48 - 14.14 – postój na stacji w Grodzisku Mazowieckim.

Godz. 15.15 – wjazd pociągu z ochotnikami na dworzec Warszawa Główna (Muzeum Kolejnictwa), wyładunek i gorące przywitanie ochotników.

Około godz. 15.45 nawadnianie parowozu wozem bojowym straży pożarnej.

14 sierpnia

Godz. 09.30 - uroczystości pożegnania formacji ochotniczych z Warszawy, przysięga ochotników – uczniów szkół i studentów wyższych uczelni warszawskich, na dziedzińcu Uniwersytetu Warszawskiego, poświęcenie sztandaru Legii Akademickiej i wymarsz formacji ochotniczych na Dworzec Petersburski (obecnie Warszawa Wileńska), przemarsz Krakowskim Przedmieściem, ul. Bednarską. Z ul. Dobrej transport na ul. Targową. Przejście na dworzec.

Godz. 11.00 – 11.15 - pożegnanie formacji ochotniczych na dworcu Warszawa Wileńska.

Godz. 11.15. – odjazd pociągu z ochotnikami roku 1920 do Wołomina.

Godz. 11.40 – przyjazd na bocznicę towarową stacji Wołomin, wyładunek.

Strona poświęcona obchodom rocznicowym bitwy warszawskiej z 1920 roku, patrz tutaj.

Mariusz A. Roman

[Fot. M. Roman oraz Archiwum Autora]

Kraków: O NSZ i „Bartku”

W najbliższy poniedziałek 21 czerwca 2010 r. o godz. 17:00 Klub Myśli Historycznej zaprasza na prelekcję pt. „Narodowe Siły Zbrojne – Żołnierze Wyklęci” połączoną z promocją książki Tomasza Greniucha - „Król Podbeskidzia. Biografia kpt. Henryka Flame „Bartka”. Spotkanie odbędzie się w siedzibie Civitas Christiana w Krakowie przy ul. Garbarskiej 9. Wstęp wolny.

Henryk Antoni Flame, ps. "Grot", "Bartek", (ur. 19 stycznia 1918 we Frysztacie na Zaolziu), od 1919 roku mieszkał w Czechowicach-Dziedzicach. Wykształcenie zdobył w gimnazjum i Szkole Przemysłowej w Bielsku-Białej. W 1936 roku wstąpił na ochotnika do wojska. Trzy lata później w stopniu kaprala pilota ukończył Szkołę Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy. W wojnie obronnej Polski w 1939 r. jako pilot bronił Warszawy.

W drugiej połowie 1940 roku, dzięki interwencji rodziny, Flame został wypuszczony z niemieckiego obozu jenieckiego. Po powrocie do Czechowic, podjął pracę jako maszynista na kolei i związał się z konspiracją niepodległościową. Założył organizację HAK podległą Armii Krajowej, która zajmowała się wywiadem i sabotażem. Na przełomie lat 1943 i 1944 - zagrożony dekonspiracją i aresztowaniem - uciekł wraz z podkomendnymi do lasu, gdzie zorganizował samodzielny oddział partyzancki. W październiku 1944 roku został zaprzysiężony na żołnierza Narodowych Sił Zbrojnych.

Kiedy 12 lutego 1945 roku do Czechowic wkroczyła Armia Czerwona, Flame - realizując zalecenia dowództwa NSZ - ujawnił się i wraz z oddziałem, zachowując konspiracyjne struktury, oddał się do dyspozycji "władzy ludowej". Wbrew protestom miejscowych komunistów objął stanowisko komendanta miejscowego komisariatu MO. Realizując w dalszym ciągu wytyczne dowództwa NSZ, Flame obsadził swoimi ludźmi komisariat i podległe mu jednostki, a także gromadził wokół siebie ludzi opozycyjnie nastawionych do komunistów. W kwietniu 1945 roku, zagrożony dekonspiracją i aresztowaniem, uciekł ze swoimi ludźmi w pobliskie lasy. Od tej pory zaczął występować jako "Bartek", odtwarzając odziały partyzanckie VII Okręgu Śląsko-Cieszyńskiego NSZ. Tym samym rozpoczął "drugą konspirację". W okresie maj 1945 – luty 1947 Henryk Flame stał na czele największego zgrupowania niepodległościowego na Śląsku Cieszyńskim, którego liczebność w szczytowym okresie wynosiła ponad 300 żołnierzy. Składające się z kilku oddziałów zgrupowanie przeprowadziło łącznie ok. 340 akcji zbrojnych.

Do największego wystąpienia zgrupowania pod dowództwem Flamego należało zajęcie Wisły w dniu 3 maja 1946 roku, w której na oczach sterroryzowanych komunistów przeprowadził dwugodzinną defiladę w pełni umundurowanych i uzbrojonych żołnierzy NSZ. Otrzymał stopień kapitana NSZ i przydomek "Króla Podbeskidzia". We wrześniu 1946 r. w wyniku prowokacji Urzędu Bezpieczeństwa, co najmniej 167 żołnierzy zgrupowania "Bartka" zostało wywiezionych na Opolszczyznę i zamordowanych. Od tego czasu zgrupowanie pod dowództwem Flamego zaczęło tracić inicjatywę na rzecz komunistów, którzy w licznych obławach dziesiątkowali jego oddziały. W obliczu tak beznadziejnej sytuacji, Flame podjął decyzję o ujawnieniu się przy najbliższej okazji. Stała się nią amnestia uchwalona przez Sejm 22 lutego 1947 roku. Sam "Bartek" z najbliższym otoczeniem ujawnił się dopiero 11 marca 1947 roku w Cieszynie. Był to dla komunistów ogromny sukces. Przyćmiewał go jednak fakt, że Flame pozostawał bezkarny, a według nich musiał ponieść karę. Ponoć nieoficjalny wyrok śmierci na "Bartka" wydał sam Bierut, który nie mógł znieść wspomnienia o przemarszu niemal 400 ludzi z NSZ przed posterunkiem MO w Wiśle. Do skrytobójczego zamachu na Flamego doszło 1 grudnia 1947 roku w Zabrzegu pod Czechowicami. Zamachowcem był miejscowy milicjant Rudolf Dadak, który - tak samo jak inspiratorzy zamachu - nigdy nie został osądzony za swoją zbrodnię.

,,Bartek” stał się niekwestionowanym symbolem walki ludności Podbeskidzia z hitlerowskim i komunistycznym zniewoleniem. Warto, zatem sięgnąć po jego biografię. Książka Tomasza Greniucha szczegółowo przybliża nam postać ,,Bartka” – od młodości po śmierć w zabrzeskiej karczmie, ukazuje także jego życie poprzez pryzmat wypowiedzi tych, którzy go znali. Ważnym elementem publikacji są aneksy zawierające mapy, a nawet szczegóły dokumentacji opracowywanej przez UB w 1946 roku.

Książka do nabycia (20,00 zł.) bezpośrednio u wydawcy, patrz tutaj.

Współczesny utwór poświęcony pamięci kpt. Henryka Flame, PS. "Bartek", patrz poniżej:

Mariusz A. Roman

[Na załączonych zdjęciach: kpt. Henryk Flame - "Bartek"; żołnierze ze zgrupowania NSZ "Bartka”, zdjęcie zamordowanego „Bartka”].